شعور، گسترش را دوست دارد اگر از خود بپرسیم چرا عالم هستی پیوسته در حال گسترش است، پاسخ لاتیسم این نیست که این یک اتفاق فیزیکی است. گسترش، طبیعت شعور است. شعور، سکون را نمی‌شناسد. شعور، خود را گسترش می‌دهد. خود را تجربه می‌کند. خود را زبده‌تر می‌کند. و از دل هر زبدگی، امکان تازه‌ای… Continue reading شعور، گسترش را دوست دارد
اگر از خود بپرسیم چرا عالم هستی پیوسته در حال گسترش است، پاسخ لاتیسم این نیست که این یک اتفاق فیزیکی است. گسترش، طبیعت شعور است. شعور، سکون را نمی‌شناسد. شعور، خود را گسترش می‌دهد. خود را تجربه می‌کند. خود را زبده‌تر می‌کند. و از دل هر زبدگی، امکان تازه‌ای برای آفرینش پدید می‌آورد. به… Continue reading شعور، گسترش را دوست دارد
ووقتی هستی به انسان اعتماد می‌کند و رسیدن به نقطه‌ای که شعور کل بتواند به انسان اعتماد کند . تمام مسیر لاتیسم، از آدم تا هم‌آفرینی، یک مقصد بیشتر ندارد بیشتر انسان‌ها تمام عمر تلاش می‌کنند به خدا اعتماد کنند. این ارزشمند است. اما کمتر کسی از خودش می‌پرسد: آیا خداوند هم می‌تواند به من… Continue reading آغاز هم‌آفرینی
بزرگترین میدان جنگ، درون انسان است.جنگی که هیچ‌کس آن را نمی‌بیند. بیشتر انسان‌ها، نه با دنیا… که با خودشان در جنگ‌اند. تمام روز، درون خود دادگاهی برپاست. چرا نشد؟ چرا نتوانستم؟ چرا او توانست و من نتوانستم؟ چرا زندگی من این‌گونه شد؟ چرا دیر شد؟ چرا اشتباه کردم؟ چرا… و باز هم چرا… انسان، آرام‌آرام… Continue reading جنگ با خود
دشمن توجه ؛ جنگ ، بزرگترین دشمن نامرئیِ توجه است ؛ تله‌ای به نام مبارزه ! یکی از بزرگترین تله‌هایی که انسان در آن گرفتار می‌شود، مبارزه است. نه مبارزه‌ای که گاهی برای دفاع از حق لازم است… بلکه مبارزه‌ای که به شیوه زندگی انسان تبدیل می‌شود. بعضی انسان‌ها، همیشه در حال جنگ‌اند. اگر هوا… Continue reading دشمنِ توجه
انسان، آن چیزی می‌شود که به آن توجه می‌کند. یکی از قوانین مهم عالم هستی این است که: توجه، تنها یک نگاه نیست. توجه، یک آفرینش است. هر جا توجه انسان ماندگار شود، همان بخش از وجود او جان می‌گیرد. اگر انسان، سال‌ها توجه خود را صرف ترس کند… ترس، آرام‌آرام به بخشی از شخصیت… Continue reading انسان، آن چیزی می‌شود که به آن توجه می‌کند
چرا انسان فراموش می‌کند؟ اگر حقیقت در وجود انسان حضور دارد… اگر انسان، جزئی از کل است و کل در اوست… اگر آنچه باید بداند، از پیش در ژرفای وجودش جاری است… پس این پرسش شکل می‌گیرد: چرا انسان فراموش می‌کند؟ *** فرض کن کودکی در خانه‌ای بزرگ زندگی می‌کند. سال‌ها در آن خانه راه… Continue reading چرا انسان فراموش می‌کند؟
همه ما در زندگی، کسانی را دیده‌ایم که به آن‌ها می‌گوییم «آدم بد». گاهی از روی خشم… گاهی از روی تجربه… و گاهی هم از روی حقیقت. اما آیا انسان، بد به دنیا می‌آید؟ لاتیسم می‌گوید: خیر. هیچ نوزادی، بد به دنیا نمی‌آید. همه، با امکانِ تجربه کردن متولد می‌شوند. پس بدی از کجا آغاز… Continue reading بد، چگونه بد می‌شود؟
برای چند دقیقه، هیچ مخالفتی با اعتقادت نکن.فقط یک کار انجام بده.واژه‌ی «خدا» را موقتاً از ذهنت بردار.نه اینکه انکارش کنی.فقط اسمش را بردار.چرا ؟چون این واژه، هزاران سال است که با هزاران تصویر ، تفسیر ، احساس ، ترس ، امید ، مذهب و فرهنگ آمیخته شده است.هر کس «خدا» را می‌شنود ، چیز… Continue reading واژه‌ی «خدا» را موقتاً از ذهنت بردار
بزرگترین مانعِ انسان، خدا نیست. بزرگترین مانع، تصویری است که ذهن از خدا ساخته است. ذهن، هرگز نمی‌تواند حقیقت را خلق کند؛ فقط می‌تواند از حقیقت، تصویر بسازد. هر تصویری که از خدا در ذهن داری، در اندازه‌ی فهمِ امروز توست؛ نه در اندازه‌ی حقیقت. به همین دلیل، لاتیسم انسان را دعوت نمی‌کند که تصویر… Continue reading از تصویر عبور کن… تا تجربه آغاز شود