شاید پس از خواندن فصلهای پیشین، این پرسش به وجود بیاید:
اگر لاتیسم از انسانِ خوب سخن میگوید، پس حتماً انسانِ بد هم وجود دارد؟
پاسخ، نیازمند دقت است.
لاتیسم، جهان را بر اساس دوگانگیها تعریف نمیکند.
در لاتیسم، خوب و بد، زشت و زیبا، کم و زیاد، ثواب و گناه، حقیقت نهایی نیستند.
اینها برداشتهای ذهن انسان از تجربهاند.
هستی، میدان تجربه است.
نه دادگاه صدور حکم.
***
پس چرا از واژه «خوب» استفاده میکنیم؟
زیرا زبان انسان، هنوز واژه دقیقتری برای بیان این کیفیت ندارد.
وقتی لاتیسم از «خوب» سخن میگوید، مقصودش قضاوت اخلاقی نیست.
منظور، کیفیتی از وجود است.
کیفیتی که انسان را از آگاهانه آسیب زدن به دیگری بازمیدارد.
پس «خوب»، نام یک قضاوت نیست.
نام یک کیفیت وجودی است.