از تصویر عبور کن… تا تجربه آغاز شود

بزرگ‌ترین مانعِ انسان، خدا نیست.

بزرگ‌ترین مانع، تصویری است که ذهن از خدا ساخته است.

ذهن، هرگز نمی‌تواند حقیقت را خلق کند؛ فقط می‌تواند از حقیقت، تصویر بسازد.

هر تصویری که از خدا در ذهن داری، در اندازه‌ی فهمِ امروز توست؛ نه در اندازه‌ی حقیقت.

به همین دلیل، لاتیسم انسان را دعوت نمی‌کند که تصویر تازه‌ای از خدا بسازد.

لاتیسم، مرامِ عبور از تصویرهاست.

ذهن، خدا را تصویر می‌کند؛ اما شعور، خدا را تجربه می‌کند.

تا وقتی خدا را فقط تصور می‌کنی، هنوز در جهانِ ذهن زندگی می‌کنی.

از لحظه‌ای که خدا را تجربه می‌کنی، زندگیِ ماورایی آغاز می‌شود.

در لاتیسم، خدا یک تصویر نیست؛ شعورِ کل است.

و شعورِ کل، با تصور کردن شناخته نمی‌شود؛ با تجربه کردن شناخته می‌شود.

شاید تمام مسیرِ انسان، از همین یک جمله آغاز شود:

از تصویر عبور کن… تا تجربه آغاز شود.

«ذهن، پاسخ می‌خواهد؛ شعور، تجربه.
تا وقتی دنبال پاسخ هستی، در ذهنی.
از لحظه‌ای که تجربه آغاز می‌شود، زندگیِ ماورایی آغاز می‌شود.»