لاتیسم نمی‌گوید انسان ناتوان است

لاتیسم نمی‌گوید انسان ناتوان است برعکس…لاتیسم انسان را موجودی می‌بیند که توانِ انتخاب، آفرینش، هم‌آفرینی و اثرگذاری دارد. اما یک مسئله وجود دارد: انسان هنوز کم‌تجربه است.او آرزو می‌کند… خلق می‌کند… انتخاب می‌کند… اما بارها همان چیزی که روزی بزرگ‌ترین آرزویش بوده، چند سال بعد به بزرگ‌ترین رنجِ زندگی‌اش تبدیل می‌شود.شغل… ازدواج… ثروت… شهرت… قدرت… همه می‌توانند روزی آرزو باشند و روزی دیگر زندان.پس مسئله این نیست که انسان قدرت ندارد؛ مسئله این است که هنوز نمی‌داند چه چیزی را باید بخواهد. لاتیسم از آموزشِ خواستن آغاز نمی‌شود، از آموزشِ دیدن آغاز می‌شود. از تغییرِ آرزوها آغاز نمی‌شود، از تغییرِ کیفیتِ انسان آغاز می‌شود؛ زیرا انسانی که دگرگون شود، خواسته‌هایش نیز دگرگون خواهند شد.شاید بزرگ‌ترین آزادی انسان، رسیدن به همه آرزوهایش نباشد…