انسان، آن چیزی میشود که به آن توجه میکند.
یکی از قوانین مهم عالم هستی این است که:
توجه، تنها یک نگاه نیست.
توجه، یک آفرینش است.
هر جا توجه انسان ماندگار شود، همان بخش از وجود او جان میگیرد.
اگر انسان، سالها توجه خود را صرف ترس کند…
ترس، آرامآرام به بخشی از شخصیت او تبدیل میشود.
اگر تمام توجه خود را صرف نفرت کند…
نفرت، در وجود او ریشه میدواند.
اگر توجهش تنها به ثروت باشد…
کمکم همه چیز را با معیار سود و زیان خواهد سنجید.
اگر توجهش به قدرت باشد…
قدرت، معیار قضاوت او خواهد شد.
انسان، آرامآرام شبیه چیزی میشود که بیشترین توجه را به آن داده است.
به باغبانی فکر کن.
اگر هر روز تنها یک درخت را آبیاری کند…
پس از مدتی، همان درخت از همه درختان باغ بزرگتر خواهد شد.
نه به این دلیل که ذاتاً برتر بوده است…
بلکه چون سهم بیشتری از توجه باغبان را دریافت کرده است.
وجود انسان نیز همینگونه است.
هر وجهی که بیشتر از توجه انسان بهرهمند شود، بیشتر رشد میکند.
به همین دلیل است که لاتیسم، انسان را به مراقبت از توجهش دعوت میکند.
زیرا توجه، سرمایهای است که هر روز خرج میشود.
پرسش این نیست که آیا توجه میکنی یا نه!
پرسش این است که توجهت را هر روز خرج چه چیزی میکنی؟
گاهی انسان گمان میکند تنها زمانش را از دست داده است.
اما حقیقت این است که او پیش از زمان، توجه خود را از دست داده است.
زمان، بازمیگردد.
پول، دوباره به دست میآید.
قدرت، ممکن است دوباره ساخته شود.
اما توجهی که سالها در مسیر نادرست صرف شده است، کیفیت وجود انسان را نیز با خود تغییر میدهد.
به همین دلیل، لاتیسم، توجه را باارزشترین سرمایه انسان میداند.
نه سرمایهای که در جیب قرار دارد…
بلکه سرمایهای که سرنوشت «او» را شکل میدهد.